Second Life wordt ontdekt als simulatieplatform

Virtuele werelden waren lange tijd het domein van van mensen die vanachter hun computer op zolder opgingen in een fantasiewereld. Letterlijk een tweede leven. Vervolgens werd met name Second Life een hype en dachten veel grote bedrijven mee te liften op de golf door een virtuele vestiging te openen. Voor de meesten eindigde dat in een prachtig en akelig leeg kantoor. Maar nu is de hype voorbij en in de luwte van de storm ontdekken innovatieve en creatieve bedrijven wat je echt kunt met 3D internet: simulatie. Vooral processen waarbij mensen betrokken zijn, kun je goedkoop en niet plaatsgebonden testen. Bijvoorbeeld de NS heeft getest wat het plaatsen van de OV chipkaart poortjes betekent voor de doorstroming in stations. Daarvoor zijn een vijftal heel verschillende soorten stations nagebouwd in Second Life, waarna een geselecteerde groep mensen gevraagd is om daar virtueel doorheen te reizen. Het spreekt voor zich dat dit een fractie heeft gekost van wat een dergelijke test in real life zou kosten. Bovendien kunnen variabelen heel makkelijk worden gewijzigd: wat gebeurt er als we de poortjes vijf meter verder zetten? Een check met de real life test in Rotterdam heeft bewezen dat de virtuele testresultaten kloppen met de echte wereld en dus bruikbaar zijn. Een ander voorbeeld: in San Diego, California wordt het ziekenhuis van de toekomst gebouwd dat in 2011 zijn deuren zal openen. Om de nieuwe concepten alvast uit te proberen op patienten en bezoekers is een kopie van het ontwerp nagebouwd in Second Life. http://blogs.cisco.com/virtualworlds/2008/02/happening_now_hospital_of_the.html

De medische sector is sowieso een dankbaar simulatieplatform omdat je van alles kunt testen of presenteren zonder echte patienten, zoals operaties en apparatuur. Door de universiteit van Edingburgh wordt hard gewerkt aan een 3D weergave van het menselijk lichaam, een mooie samenwerking tussen de medische faculteit en de kunstacademie. http://www.medicalvisualisation.co.uk/